motd

..od czterdziestu minut jeżdzę po mokotowie i szukam kwiaciarni
- kochanie, jest przy metrze
..przy metrze?
- regularnie ją obsikiwałeś
..ok, już wiem gdzie

Strach jest w istocie głównym elementem bycia rodzicem.

Steven D. Levitt, Stephen J. Dubner “Freakonomia. Świat od podszewki.” (Rozdz. 5: Jaki jest rodzic doskonały).

(…) Niech będzie mądry, ale nie lgnie nazbyt do ksiąg, nadmiar bowiem wiedzy poraża chęć czynu. Niech będzie dobry, ale znów bez przesady. Życzę sobie, aby był też mężny, lecz nie zuchwały, wrażliwy, ale nie tkliwy, nareszcie niech będzie podobny do mnie (…) kryształy jego umysłu niech będą przejrzyste jak ta woda, która otacza nas wspiera i żywi!

Stanisław Lem – “Doradcy króla Hydropsa” (“Bajki robotów”) (Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1983, Wydanie II).

One day I’ll be sick of this shit, then I’ll wake up next day loving it..

“Aleksandrze nie ulegaj swej naturze,
Panuj nad nią” – Arystoteles

Właśnie znalazłem bonusowy utwór na płycie, którą mam od sześciu lat.

Nie trzeba wstawać, wystarczą same oklaski.

Wewnętrzna you-go-girl-piątka.

Większość życia ludzi takich jak ja to odwyk. Gdybym miał wymieniać wszystkie rzeczy, o których próbuję odwyknąć trwałoby to miesiącami. Na pewno ostatnio odwykłem od mówienia “chodźmy do mnie” przygodnie poznanym kobietom. Powoli odwykam od przekładania wszystkiego na “wkrótce“.. powoli, nie wszystko można zrobić od razu. Staram się odzwyczajać się od mówienia, że zrobię wszystko co zrobić umiem. Gdybym potrafił to robić szybciej zaoszczędziłbym do tej pory kilka lat.

Najtrudniej jest odwyknąć od odwykania, od potrzeby zmian i poprawy. Odetchnąć i zaakceptować coś, co szarpie nerwy. Od patrzenia w lustro z wyrzutem i brakiem aprobaty. Znam ludzi, którzy próbują przewieźć się na nienawiści do mnie, ale to co reprezentują w tym temacie jest dla mnie tak słabe, że trudno cokolwiek sensownego o tym wspomnieć. Są tacy, którzy mają w tej kwestii trochę więcej podstaw niż inni, im mogę chociaż mentalnie poklepać ramię ze zrozumieniem. Mimo to nigdy nie zbliżą się do poziomu, który spotyka mnie co dzień.

Cokolwiek złego spotkało Cię z mojej strony, na pewno ktoś ma jeszcze gorzej. Zwykle gorzej, niż jesteś w stanie sobie wyobrazić. Staram się odwyknąć od żałowania, że tak się stało. Staram się wybaczyć sobie brak starań o inny wynik. Staram się. Staram się wybaczyć sobie starania, z których nic nie wyszło.

Chciałbym kiedyś spojrzeć na przeszłość i spokojnie zrobić krok naprzód. Chciałbym też odwyknąć od tego pragnienia. Nareszcie.

Chciałbym odwyknąć od przeszłości, od wczoraj, przedwczoraj i dziś. Chciałbym odwyknąć od jutra, za chwilę, przed chwilą i teraz. Chciałbym zapomnieć czas i odetchnąć od świadomości ciągłości zdarzeń, od przyczyn, od skutków.

Chciałbym odpocząć od message, od wracania tutaj, od prób pozbycia się tego miejsca. Od odrzekania się od niego i zwalczania go bez przerwy. Od reanimacji go i utrzymywania przy szkaradnym życiu. Ty pokurczu, Ty kurwo, jesteś i zawsze będziesz częścią mnie. Kocham Cię tak jak kocham siebie, pozwalam Ci żyć tak jak pozwalam żyć sobie. Nie potrafię przestać porzebować się Tobą brudzić. Najbardziej wkurwia mnie to, że Ty potrafisz żyć beze mnie, a ja nie potrafię bez Ciebie – proste. Chciałbym, kiedyś sprawić Ci ból, którego sam doświadczam. Chciałbym też tego nie chcieć. Chciałbym przeżyć chociaż dzień w niczyim towarzystwie, nie odzywając się do Ciebie, patrzeć jak czekasz chociaż na kilka słów. Chciałbym czuć, że chociaż chwilę mnie potrzebujesz, że stać Cię chociaż na chwilę wzajemności. Ty nieszczera łajzo. Potrzebuj  mnie – potrzebuję tego.

I pewnie myślisz, że dobrze to znasz, że nareszcie możesz zobaczyć to na własne oczy, nie będąc tu ze mną zobaczyć więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Częstuj się. Dla każdego jest tutaj kawałek. Największy, najbardziej gorzki jest dla mnie.

Nie potrafię wyobrazić sobie chwili, w której wreszcie chciałbym odwyknąć od potrzeb – a tego potrzebuję najbardziej.

“Dziwna rzecz, doprawdy, jak nierozumnym stworzeniem jest istota rozumna, zwłaszcza przyciśnięta okolicznościami. Zamknąć ją na wyspie bezludnej, gdzie musi zginąć, udowodnić jak dwa a dwa cztery, że to nieuchronne, ukazać jej furtkę wyjścia z tej sytuacji, w którą zmierzając uczyni jedynie możliwy użytek ze swej woli i rozumu – czy będzie za to wdzięczna? Gdzież tam, pragnie nadziei, a jeśli jej nie ma i być nie może, czepia się pozorów i woli wejść w głąb szaleństwa niż do wody która…”

Stanisław Lem – “Przyjaciel Automateusza” (“Bajki robotów”) (Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1983, Wydanie II).

Przekonaj tę chwilę, że jest ważna, żebyśmy mogli poczuć jej powagę.. by w jej obecności było nam głupio, że patrzyliśmy w okno.. gdzieś indziej, w niebo.. żebyśmy mogli znów poczuć wstyd.. na chwilę poczuć się znów ludźmi..

Przekonaj tę chwilę, że jest tylko dla nas.. skupionych na nieważnych sprawach.. w pośpiechu.. bez chwili wytchnienia.. bez szans – na zrozumienie, na dystans.. na cień prawdy..

Powiedz im kto znów ma racje, kto widzi lepiej.. widzi więcej niż wszystko.. kto poświęcił czas, żeby im pomóc chociaż nie wiedzieli o tym.. powiedz im kto jest zawsze dla nich, nawet gdy tego nie chcą.. kto powie im znów, że się mylą.. spokojnie, pokornie.. brutalnie i bez sensu..

Powiedz im.. mnie nie będą słuchać.. ja znów się mylę, nawet gdy chcę jak najlepiej.. nawet gdy poświęcam czas, by zobaczyć.. zobaczyć cokolwiek..

..szybki wgląd w statystyki googla przynosi mi spokój ..nareszcie wracamy do formy, która była nam przypisana jako najbardziej odpowiednia.. nareszcie..

..wracamy.. MY! ..ja ..i wy – czytelnicy, którzy jesteście niepotrzebni.. TAK! NIEPOTRZEBNI! ..gdzieś w pętli innych zdarzeń message:of:the:day powstało jako miejsce gdzieś pomiędzy mówieniem do siebie a piciem do lustra.. nareszcie mogę od was odpocząć ..i zacząć spokojnie pisać.. dziękuję..

..szczerze dziękuję..

Słynny antropolog Gregory Bateson jako pierwszy stwierdził, że osobą uzależnioną jest człowiek, ktory pragnie czegoś bardziej niż inni.

Lee Jampolsky – “Leczenie uzależnionej osobowości. Jak uwolnić się od nałogowych zachowań i uzależniających relacji.” (Czarna Owca, Warszawa 2009, Wydanie I).